Wie was Sint-Maarten?

Van Romeinse soldaat tot bisschop van Tours

Sint-Maarten, die eigenlijk Martinus heette, werd in 316 geboren in Pannonië – het huidige Hongarije – als zoon van een Romeinse officier. Op aandringen van zijn vader ging hij op zijn vijftiende in het leger.

Hij werd ruiter in de keizerlijke garde en kwam tijdens een doortocht in Gallië in contact met bisschop Hilarius van Poitiers. Die ontmoeting maakte grote indruk op hem, en niet veel later bekeerde Martinus zich tot het christendom en liet zich dopen. Omdat hij weigerde mensen te doden, werd hij kort daarna ontslagen uit het leger.

Na zijn vertrek leidde Martinus een kluizenaarsleven in Ligugé, nabij Poitiers. Als monnik wijdde hij zijn leven aan het helpen van anderen. Het maakte hem zo geliefd dat hij in 371 door de inwoners van Tours verkozen werd tot bisschop. Ondanks die nieuwe taak bleef Martinus een sober en teruggetrokken leven leiden, volledig in dienst van de armen. In 375 stichtte hij de abdij van Marmoutier aan de Loire.

Sint-Maarten overleed op 8 november 397 in Candes en werd op 11 november begraven in Tours. Kort na zijn dood werd hij al vereerd als beschermer van de armen en verdrukten. In de 5e eeuw werd hij heilig verklaard. 

Toonbeeld van solidariteit en delen

Sint-Maarten is vooral bekend om zijn daad van barmhartigheid. In 332, nog vóór zijn doopsel, trof hij bij de stadspoort van Amiens een verkleumde bedelaar aan. Uit medelijden sneed Martinus zijn rode soldatenmantel in twee met zijn zwaard en gaf de helft aan de man. Sindsdien staat Sint-Maarten symbool voor naastenliefde. De viering van Sint-Maarten is dus veel meer dan een snoepfeest, maar gaat over delen, solidariteit en samenhorigheid.